Tożsamość Nie Jest Tym Samym Co System, Przez Który Jest Doświadczana
Większość ludzi uczy się myśleć o tożsamości jako o obrazie siebie, osobowości, rolach, przekonaniach, zachowaniach lub historii, którą opowiadają o sobie.
W tej pracy pojęcie tożsamości ma bardziej precyzyjne znaczenie. Tożsamość odnosi się do głębszej struktury organizującej, która wpływa na sposób, w jaki człowiek postrzega rzeczywistość, reaguje na nią i wyraża siebie w świecie. Nie jest zbiorem cech, ról, przekonań, emocji ani narracji. Są one przejawami, interpretacjami i adaptacjami pojawiającymi się w obrębie szerszego systemu.
Tożsamość można rozumieć jako swoisty atraktor organizujący działający w tym systemie. Wpływa on na to, co ma tendencję do pojawiania się, co staje się dostępne lub niedostępne, jak człowiek funkcjonuje pod presją oraz w jaki sposób doświadczenie organizuje się w czasie.
Nie oznacza to jednak, że tożsamość jest czymś niezmiennym. Ludzie rozwijają się. Pojawiają się nowe zdolności. Dawne wzorce tracą wpływ. Możliwe stają się nowe konfiguracje funkcjonowania. System może reorganizować się w sposób, który zmienia dostęp do tożsamości, sposób jej wyrażania, integracji i przeżywania. Niektóre aspekty tożsamości mogą pozostawać zadziwiająco spójne przez całe życie, podczas gdy inne ulegają różnicowaniu, poszerzeniu lub transformacji w procesie rozwoju.
Szerszy system, w którym zachodzą te procesy, nazywam Architekturą Tożsamości.
Architektura Tożsamości obejmuje Strukturalny Rdzeń Tożsamości, Adaptacyjną Organizację Tożsamości oraz Narrację Interpretacyjną. Razem tworzą wewnętrzną architekturę, poprzez którą człowiek funkcjonuje w świecie.
Zachowania, komunikacja, relacje, decyzje, role społeczne i ekspresja są widocznymi rezultatami wzajemnego oddziaływania tych obszarów w czasie rzeczywistym.
To rozróżnienie ma fundamentalne znaczenie. Gdy tożsamość zostaje utożsamiona z zachowaniem, obrazem siebie, stanem emocjonalnym, regulacją układu nerwowego lub osobistą narracją, znacznie trudniej jest zrozumieć, co rzeczywiście się zmienia, co pozostaje względnie stabilne oraz jak przebiega rozwój całego systemu.
Model renaty clarke
Trzy Obszary Architektury Tożsamości
Rdzeń – Strukturalny Rdzeń Tożsamości
Strukturalny Rdzeń Tożsamości stanowi centralną strukturę organizującą w Architektury Tożsamości.
Wyznacza zakres możliwej ekspresji, obejmujący wrodzone tendencje, zdolności, ograniczenia, wrażliwości oraz kierunek rozwoju. Nie jest czymś wyuczonym, odgrywanym ani świadomie skonstruowanym. Nie można go obserwować bezpośrednio w izolacji. Można go rozpoznać jedynie poprzez powtarzalne wzorce widoczne w czasie, zachowaniu, reakcjach pod presją, procesach rozwojowych i doświadczeniu życiowym.
Rdzeń nie determinuje konkretnych rezultatów ani ścieżek życiowych. Nie narzuca zawodu, roli, typu relacji, osobowości czy sposobu publicznej ekspresji. Wpływa jednak na to, co jest strukturalnie zgodne z daną osobą, co organizuje się naturalnie oraz jakie formy wyrażania siebie stają się bardziej lub mniej spójne.
Strukturalny Rdzeń Tożsamości pozostaje względnie stabilny w swoich ograniczeniach i możliwościach, lecz nie jest statyczny w sposobie, w jaki staje się dostępny.
Rozwój nie musi zastępować podstawowych tendencji strukturalnych rdzenia. Zmienia natomiast sposób, w jaki są one dostępne, integrowane, koordynowane i wyrażane. Wraz z rozwojem mogą wyłaniać się nowe konfiguracje funkcjonowania, które wcześniej nie były możliwe, mimo że powstają z potencjałów obecnych już w systemie.
Dlatego tożsamość nie jest jedynie blueprintem. Jest ograniczoną, lecz generatywną strukturą zdolną do rozwoju.
Warstwa Pierwsza – Adaptacyjna Organizacja Tożsamości
Adaptacyjna Organizacja Tożsamości odnosi się do wyuczonych sposobów funkcjonowania tożsamości w rzeczywistych warunkach życia.
Powstaje poprzez interakcję ze środowiskiem, relacjami, kulturą, presją, zagrożeniem, potrzebą przynależności, oczekiwaniami oraz potrzebą bezpieczeństwa. Obejmuje reakcje emocjonalne, strategie zachowania, wzorce relacyjne, mechanizmy ochronne oraz sposoby regulowania siebie, stawiania granic, dostosowywania się, wycofywania, kontrolowania, unikania czy funkcjonowania pod presją.
Ta warstwa nie jest samą tożsamością.
Jest sposobem, w jaki tożsamość nauczyła się funkcjonować w określonych warunkach.
Adaptacja jest często inteligentna i konieczna. Nie należy sprowadzać jej wyłącznie do dysfunkcji czy patologii. Wiele wzorców adaptacyjnych powstaje dlatego, że system potrzebował skutecznej odpowiedzi na środowisko, w którym się znajdował.
Jednak gdy przetrwanie staje się dominującą zasadą organizującą, Adaptacyjna Organizacja Tożsamości może filtrować, ograniczać, zniekształcać lub przesłaniać dostęp do Strukturalnego Rdzenia Tożsamości.
To, co potocznie nazywamy osobowością, jest często częściowo strukturalne, a częściowo adaptacyjne.
W miarę postępu procesu rozwoju i integracji ta warstwa nie znika. Staje się mniej sztywna, mniej automatyczna i bardziej elastyczna. Celem nie jest usunięcie adaptacji, lecz zapobieganie sytuacji, w której przejmuje ona rolę głównego organizatora tam, gdzie dostępna jest głębsza struktura.
Warstwa Druga – Narracja Interpretacyjna
Narracja Interpretacyjna jest warstwą nadawania znaczenia, poprzez którą człowiek rozumie i wyjaśnia własną tożsamość.
Obejmuje przekonania, wartości, obraz siebie, założenia, wewnętrzne reguły, deklaracje tożsamościowe, osobistą mitologię oraz język, którym opisujemy siebie i swoje miejsce w świecie. Kształtowana jest również przez kontekst relacyjny i kulturowy, w tym przez sposób, w jaki inni nas postrzegają, reagują na nas, definiują nas, błędnie interpretują lub odzwierciedlają.
Ta warstwa pomaga uczynić doświadczenie zrozumiałym.
Nie definiuje jednak tożsamości. Ona ją interpretuje.
Narracja Interpretacyjna może wydawać się trafna i przekonująca, a jednocześnie pozostawać strukturalnie niepełna lub zniekształcona. Człowiek może szczerze wierzyć, że wie, kim jest, podczas gdy jego narracja podtrzymuje określony układ adaptacyjny, chroni rolę, wyjaśnia dawną ranę lub stabilizuje obraz siebie, który nie odpowiada już temu, co zaczyna się wyłaniać.
Znaczna część tego, co ludzie nazywają tożsamością, jest w rzeczywistości narracyjną interpretacją, a nie samą strukturą organizującą leżącą u jej podstaw.
Ekspresja Tożsamości Jest Widocznym Rezultatem, A Nie Samą Strukturą
To, co staje się widoczne w zachowaniu, komunikacji, decyzjach, rolach, relacjach, przywództwie, twórczości czy obecności w świecie, jest ekspresją tożsamości.
Ekspresja jest rezultatem tego, w jaki sposób Strukturalny Rdzeń Tożsamości, Adaptacyjna Organizacja Tożsamości oraz Narracja Interpretacyjna oddziałują na siebie w czasie rzeczywistym.
Nie jest ona samą tożsamością, lecz obserwowalnym skutkiem tego, jak tożsamość jest organizowana, filtrowana, dostępna, interpretowana i regulowana w określonych warunkach.
Dlatego ta sama rola może być wyrażana w zupełnie różny sposób przez różne osoby.
Dlatego również ta sama osoba może wyrażać siebie bardzo odmiennie na różnych etapach życia, pod różnym poziomem presji, w różnych środowiskach relacyjnych lub na różnych etapach rozwoju.
Ekspresja może stawać się coraz bardziej spójna, lecz spójność nie pojawia się dlatego, że człowiek zmusza swoje zachowanie do wyglądania na bardziej zgodne.
Pojawia się dzięki wyraźniejszemu dostępowi do własnej struktury, mniejszym zniekształceniom, większej pojemności psychologicznej, lepszemu różnicowaniu oraz bardziej świadomemu wewnętrznemu zarządzaniu systemem.
Gdzie W Tym Wszystkim Mieszczą Się Role, Osobowość I Zachowanie?
Role nie są tożsamością.
Są uporządkowanymi kontekstami, poprzez które tożsamość staje się widoczna.
Lider, rodzic, założyciel firmy, terapeuta, artysta, partner, mentor, praktyk czy strateg nie są tożsamościami samymi w sobie.
Są środowiskami, w których tożsamość wyraża się poprzez zachowanie, relacje, odpowiedzialność i interakcję.
Osobowość również nie stanowi odrębnej warstwy tożsamości.
Wzorce cech osobowości mogą jednocześnie odzwierciedlać tendencje strukturalne, organizację adaptacyjną, stan biologiczny oraz sposób, w jaki człowiek opisuje samego siebie.
Osobowość może dostarczać pewnych informacji, ale sama w sobie nie mówi nam, co organizuje cały system.
Zachowanie jest ekspresją.
Kształtowane jest przez strukturę, adaptacje, biologię, narrację, kontekst i presję.
Nie należy utożsamiać go z samą tożsamością.
Jest to jeden z powodów, dla których sama zmiana zachowania często nie prowadzi do zmiany na poziomie tożsamości.
Człowiek może przez pewien czas zachowywać się inaczej, podczas gdy głębsza organizacja systemu pozostaje taka sama.
Jak Architektura Tożsamości Funkcjonuje W Praktyce
Te obszary nie są doświadczane jako oddzielne, niezależne części. Działają jednocześnie i nieustannie wpływają na siebie nawzajem.
Strukturalny Rdzeń Tożsamości wyznacza zakres tego, co jest możliwe oraz co ma tendencję do organizowania się w sposób spójny. Adaptacyjna Organizacja Tożsamości wpływa na dostęp do tego zakresu oraz filtruje sposób, w jaki tożsamość wyraża się w rzeczywistych warunkach życia. Narracja Interpretacyjna wyjaśnia, uzasadnia, nazywa i nadaje znaczenie temu, co się dzieje.
Tym, co obserwujemy na zewnątrz, jest ekspresja.
Trudności pojawiają się wtedy, gdy jeden z tych obszarów zostaje pomylony z całością. Człowiek może uznać adaptację za własną tożsamość, traktować narrację jako obiektywną prawdę, zakładać, że zachowanie bezpośrednio ujawnia strukturę, lub interpretować stan regulacji jako oznakę spójności.
Warstwa widoczna nie zawsze jest warstwą organizującą. To jeden z powodów, dla których sam wgląd często nie prowadzi do głębszej zmiany. Człowiek może dobrze rozumieć siebie na poziomie intelektualnym, a jednocześnie nadal pozostawać organizowany przez te same wzorce adaptacyjne. Przykładowo:
• zmiana przekonań bez pracy z adaptacją może nie prowadzić do trwałej zmiany
• regulacja układu nerwowego może poprawić funkcjonowanie bez ujawnienia struktury tożsamości
• uwolnienie emocji może zmniejszyć napięcie bez powstania głębszego różnicowania
• poszerzenie świadomości może prowadzić do destabilizacji, jeśli tożsamość nie jest jeszcze zdolna pomieścić tego, co się otworzyło
• nowy obraz siebie może stać się kolejną narracją, jeśli powstanie zanim struktura stanie się wystarczająco jasna
Jasność pojawia się wtedy, gdy wiadomo, z którym obszarem systemu faktycznie się pracuje.
Biologia, Emocje, Stan I Kontekst
Tożsamość nie istnieje w izolacji.
Ciało, układ nerwowy, zakres emocjonalny, pole relacyjne, środowisko oraz warunki życiowe wpływają na sposób, w jaki tożsamość staje się dostępna i jest wyrażana. Nie definiują one tożsamości, ale wpływają na to, co jest dostępne w danym momencie.
System biologiczny pełni funkcję mechanizmu dostępu. Może poszerzać lub ograniczać dostęp do zakresu emocjonalnego, jasności poznawczej, elastyczności zachowania oraz wewnętrznej stabilności. Pod presją system często powraca do znanych wzorców adaptacyjnych, nawet jeśli głębsza struktura jest już częściowo dostępna.
Emocje same w sobie nie są tożsamością, ale niosą informacje o dostępie, spójności, ograniczeniach, presji i adaptacji. Reakcje emocjonalne mogą wskazywać, gdzie system się broni, gdzie ekspresja jest zablokowana, gdzie zdolność ulega zniekształceniu lub gdzie zakres tożsamości zaczyna ponownie stawać się dostępny.
Znaczenie mają również warunki zewnętrzne. Relacje, kultura, oczekiwania, środowisko pracy, widoczność, konflikt oraz informacja zwrotna ze strony innych ludzi mogą aktywować różne aspekty systemu. Ta sama osoba może wyglądać zupełnie inaczej w zależności od tego, która warstwa zostaje uruchomiona i jakie presje są obecne.
Żaden z tych czynników nie definiuje tożsamości.
Wszystkie wpływają jednak na sposób, w jaki jest ona przeżywana.
Wewnętrzne Siły Napędowe, Autorytet I Zarządzanie
Ludzkim zachowaniem nie kieruje jeden stały wewnętrzny głos.
W różnych warunkach prowadzenie mogą przejmować różne części systemu. Niektóre wewnętrzne siły napędowe wynikają bardziej bezpośrednio ze Strukturalnego Rdzenia Tożsamości i odzwierciedlają wrodzony kierunek, zdolności, wartości lub orientację. Inne wyłaniają się z adaptacji i odzwierciedlają wyuczone potrzeby związane z bezpieczeństwem, akceptacją, przynależnością, kontrolą, unikaniem, osiągnięciami lub ochroną.
Pod presją wewnętrzny autorytet często automatycznie przesuwa się w stronę znanych wzorców adaptacyjnych.
Człowiek może wiedzieć, co jest dla niego prawdziwe, a mimo to działać ze strachu.
Może cenić szczerość, a mimo to wybierać podporządkowanie. Może wyczuwać kierunek, a mimo to działać z poczucia obowiązku. Może mówić o wolności, a jednocześnie pozostawać organizowany przez potrzebę kontroli.
Nie jest to hipokryzja. Często jest to oznaka tego, że różne warstwy Architektury Tożsamości konkurują o autorytet.
Rozwój stopniowo zmienia tę relację. Wewnętrzne Zarządzanie oznacza rosnącą zdolność do rozpoznawania, co aktualnie przejmuje prowadzenie, oraz wpływania na sposób, w jaki tożsamość wyraża się w czasie rzeczywistym.
Nie oznacza tłumienia części siebie ani kontrolowania zachowania siłą.
Oznacza, że system jest coraz mniej automatycznie organizowany przez nawyk, lęk, presję lub adaptację.
Wewnętrzne zarządzanie umożliwia bardziej elastyczny rozkład autorytetu.
Jest jednym z najwyraźniejszych sygnałów, że praca z tożsamością przekroczyła poziom samego wglądu i weszła w obszar rozwoju strukturalnego.
Cień, Zniekształcenie I Nierównomierny Rozkład
W tym modelu cień nie odnosi się do czegoś odrębnego od tożsamości.
Cień odnosi się do aspektów zakresu tożsamości, które są nierównomiernie rozłożone, niedostępne, wyolbrzymione, stłumione, nadmiernie utożsamione z „ja” lub funkcjonują w sposób zniekształcony. Niektóre zdolności mogą dominować zbyt sztywno, podczas gdy inne pozostają niedostępne lub słabo rozwinięte.
Zniekształcenie pojawia się wtedy, gdy ekspresja kształtowana jest przez ograniczenia, niedojrzałość, adaptację lub błędną interpretację narracyjną, zamiast przez spójną orientację strukturalną.
Może przyjmować różne formy.
Rzeczywista zdolność może być wyrażana w sposób niedojrzały.
Wzorzec ochronny może zostać pomylony z osobowością.
Stłumiona zdolność może ujawniać się wyłącznie poprzez urazę, projekcję, fantazję lub kontrolę.
Człowiek może nadmiernie identyfikować się z jedną ze swoich mocnych stron, ponieważ inna część jego zakresu pozostaje niedostępna.
To rozróżnienie ma znaczenie, ponieważ nie wszystko, co trudne, jest adaptacją, a nie wszystko, co ukryte, jest traumą.
Czasami brakuje nie kolejnego języka zdrowienia, lecz trafniejszego zrozumienia tego, jak aktualnie rozłożony jest zakres tożsamości.
Praca z cieniem w tym modelu nie polega na eliminowaniu tego, co niepożądane.
Polega na rozpoznawaniu miejsc, w których zakres tożsamości pozostaje niezrównoważony, oraz rozwijaniu zdolności do bardziej świadomego odnoszenia się do niego.
Co Zmienia Się W Czasie, A Co Nie
Jednym z podstawowych rozróżnień w tej pracy jest to, że tożsamość nie zmienia się dowolnie w swojej głębszej strukturze, natomiast Architektura Tożsamości może ulegać znaczącej reorganizacji w czasie.
Zdrowienie zmniejsza dominację organizacji opartej na przetrwaniu i przywraca dostęp do aspektów tożsamości, które wcześniej były ograniczone, stłumione lub filtrowane przez adaptację.
Stabilizacja sprawia, że system staje się mniej reaktywny, mniej fragmentaryczny oraz bardziej zdolny do pozostawania obecnym i funkcjonalnym pod presją.
Rozwój buduje na tym fundamencie, zwiększając pojemność, zakres, złożoność oraz zdolność do integracji. Poszerza to, co system jest w stanie pomieścić, wyrazić i utrzymać bez załamania.
Różnicowanie zwiększa zdolność systemu do odróżniania struktury, adaptacji, narracji, stanu, emocji, zachowania i roli, zamiast traktowania ich jako jednego nierozróżnionego doświadczenia.
Wewnętrzne zarządzanie zwiększa świadomy udział człowieka w sposobie, w jaki tożsamość wyraża się w różnych warunkach.
Dojrzewanie udoskonala ekspresję. Pozwala zdolnościom już obecnym w tożsamości stawać się bardziej spójnymi, elastycznymi, wrażliwymi na kontekst i niezawodnymi.
Wyłanianie się nowych konfiguracji staje się możliwe wtedy, gdy istniejące zdolności integrują się w nowe układy funkcjonalne. Mogą one sprawiać wrażenie czegoś nowego, ale nie powstają z niczego. Są rezultatem integracji i koordynacji potencjałów, które były obecne od początku.
Żaden z tych procesów nie tworzy nowej tożsamości.
Zmieniają one stopień, w jakim tożsamość może być dostępna, organizowana, utrzymywana, wyrażana, świadomie zarządzana i przeżywana.
Dostęp Nie Jest Tym Samym Co Rozwój
Jednym z podstawowych rozróżnień w tej pracy jest to, że tożsamość nie jest ani całkowicie płynna, ani całkowicie niezmienna. Pewne tendencje i ograniczenia strukturalne pozostają względnie stabilne, podczas gdy Architektura Tożsamości może ulegać znaczącej reorganizacji w czasie. Wraz z rozwojem mogą wyłaniać się nowe konfiguracje, zdolności i formy ekspresji poprzez integrację tego, co wcześniej było ukryte, rozproszone lub niedostępne.
Człowiek może doświadczać momentów jasności, poszerzonej świadomości, wglądu, otwartości emocjonalnej lub głębokiego wewnętrznego rozpoznania. Takie momenty mają znaczenie.
Mogą ujawniać, że większa część Strukturalnego Rdzenia Tożsamości staje się dostępna. Sam dostęp nie jest jednak rozwojem. Dostęp może zniknąć. Wgląd może powtarzać się bez zmiany organizacji systemu. Stan poszerzenia/ ekspansji może wydawać się prawdziwy, nie stając się jednocześnie trwale zintegrowaną częścią struktury.
Rozwój rozpoczyna się wtedy, gdy dostęp staje się coraz bardziej trwały, gdy poprawia się różnicowanie, gdy system jest w stanie pomieścić większą złożoność bez fragmentacji, a ekspresja przestaje być automatycznie organizowana przez dawne wzorce adaptacyjne.
Dlatego pracy z tożsamością nie można sprowadzić do stanów szczytowych, przełomów czy samoświadomości.
Znaczenie ma nie tylko to, co staje się widoczne.
Znaczenie ma to, co staje się użyteczne, stabilne, możliwe do utrzymania, świadomie zarządzane i kumulujące się w czasie.
Tożsamość Jako Ograniczona Struktura Generatywna
Tożsamość nie jest obiektem statycznym.
Nie jest również nieskończenie płynna.
Strukturalny Rdzeń Tożsamości posiada ograniczenia. Obejmuje charakterystyczne tendencje, zdolności, granice, kompatybilności, wrażliwości oraz kierunek rozwoju. Ograniczenia te mają znaczenie, ponieważ chronią pojęcie tożsamości przed staniem się nieprecyzyjną ideą oznaczającą wszystko i nic.
Jednocześnie tożsamość ma charakter generatywny.
Wraz ze wzrostem dostępu, pojemności i integracji wcześniej oddzielonych zdolności system może tworzyć nowe konfiguracje funkcjonalne. Mogą pojawiać się nowe sposoby postrzegania, myślenia, wyrażania siebie, pracy, przywództwa, budowania relacji czy twórczego działania.
Procesy te nie tworzą po prostu całkowicie nowej tożsamości z niczego. Zmieniają sposób, w jaki tożsamość jest dostępna, organizowana, integrowana, wyrażana, świadomie zarządzana i przeżywana. W niektórych przypadkach rozwój może prowadzić do wyłonienia się form organizacji, które wydają się całkowicie nowe, mimo że wyrastają z potencjałów obecnych wcześniej w systemie.
Dlatego rozwój tożsamości nie jest wyłącznie odkrywaniem tego, kim człowiek już jest.
Jest stopniową realizacją, integracją i ekspresją tego, co staje się możliwe w ramach ograniczeń Strukturalnego Rdzenia Tożsamości.
Jak Ten Model Odnosi Się Do Psychologii I Rozwoju Osobistego
Ten model nie zastępuje podejść psychologicznych, terapeutycznych, somatycznych ani rozwojowych, które zajmują się traumą, stylem przywiązania, regulacją, przetwarzaniem emocji czy zachowaniem.
Podejścia te często odnoszą się do rzeczywistych i niezbędnych aspektów adaptacji, zdrowienia oraz stabilizacji.
To, co wnosi ten model, to bardziej precyzyjne rozróżnienie pomiędzy strukturą, adaptacją, narracją, dostępem, rozkładem, ekspresją oraz wewnętrznym zarządzaniem.
Pomaga zrozumieć, dlaczego człowiek może stawać się bardziej samoświadomy, nie stając się jednocześnie bardziej spójnym.
Pomaga wyjaśnić, dlaczego regulacja może poprawiać funkcjonowanie bez koniecznej reorganizacji tożsamości.
Pomaga zrozumieć, dlaczego zdrowienie może przywracać dostęp do głębszych aspektów tożsamości bez automatycznego prowadzenia do rozwoju.
Pomaga wyjaśnić, dlaczego doświadczenia duchowe lub poszerzone stany świadomości mogą otwierać percepcję bez stabilizowania tożsamości.
Pomaga również zrozumieć, dlaczego niektórzy ludzie wyrastają z dotychczasowych modeli i frameworków.
Często nie oznacza to, że dany model jest błędny.
Oznacza jedynie, że nie odnosi się on do poziomu organizacji, który stał się właśnie najbardziej istotny.
Co Wspiera Ten Model
Model ten stanowi fundament szerszego obszaru pracy rozwijanego w ramach Identity in Motion.
Stanowi podstawę dla Identity Blueprint, pracy nad rozwojem tożsamości, dociekań strukturalnych, rozpoznawania wzorców, badań nad progiem tożsamości oraz szerszego języka opisującego adaptację, zniekształcenia, wewnętrzne zarządzanie, reorganizację, dojrzewanie i generatywne wyłanianie się nowych możliwości.
Jego celem nie jest dostarczenie ludziom kolejnej etykiety, z którą mogliby się utożsamić.
Nie jest typologią.
Nie jest ulepszoną wersją obrazu siebie.
Nie jest systemem służącym do mówienia ludziom, kim są.
Jego celem jest dostarczenie bardziej precyzyjnego zrozumienia tego, co mogło organizować człowieka pod warstwą adaptacji, odgrywanych ról, zapożyczonych frameworków oraz przejętych wyjaśnień.
O Powstaniu Tego Modelu
Model ten nie powstał na bazie jednej zapożyczonej teorii tożsamości ani poprzez połączenie istniejących systemów dla samej syntezy.
Wyłonił się poprzez wieloletnią obserwację, osobiste doświadczenie, bezpośrednie dociekanie, pracę ze snami, rozpoznawanie wzorców oraz wielokrotną analizę zachowania, adaptacji, presji, rozwoju, doświadczeń progowych, reorganizacji i ekspresji.
W pewnych obszarach przecina się z psychologią, myśleniem systemowym, teoriami rozwojowymi, badaniami symbolicznymi oraz obserwacjami opartymi na pracy z częściami.
Pozostaje jednak odrębny pod względem sposobu definiowania tożsamości, rozdzielania obszarów Architektury Tożsamości oraz śledzenia procesów zmiany zachodzących w czasie.
Model ten nadal się rozwija wraz z obserwowaniem, testowaniem, doprecyzowywaniem i opisywaniem kolejnych materiałów oraz doświadczeń.
Nie powinien być traktowany jako zamknięta doktryna.
Jest rozwijającym się obszarem pracy badawczej.
Dlaczego Ten Model Ma Znaczenie
Gdy tożsamość zostaje utożsamiona z rolą, obrazem siebie, stanem emocjonalnym, osiągnięciami, regulacją lub osobistą narracją, ludzie często wkładają ogromny wysiłek w pracę na niewłaściwym poziomie.
Mogą próbować zmieniać zachowanie bez zrozumienia struktury. Mogą zbyt szybko przebudowywać własną narrację, podczas gdy dostęp do rdzenia pozostaje niestabilny. Mogą poszukiwać stanów zgodności i spójności bez rozwijania zdolności do ich utrzymania. Mogą skuteczniej regulować siebie, pozostając jednocześnie strukturalnie niespójnymi. Mogą gromadzić kolejne modele i frameworki, nie rozpoznając tego, co faktycznie ich organizuje.
Bardziej precyzyjna mapa zmienia charakter tej pracy. Pozwala zadawać trafniejsze pytania.
Nie tylko:
W co wierzę? Co czuję? Co powinienem zrobić? Jak mogę funkcjonować lepiej?
Ale również:
Co tak naprawdę mnie tutaj organizuje? Co jest strukturalne? Co jest adaptacyjne? Co jest narracją? Co staje się właśnie dostępne? Co ulega zniekształceniu? Co przejmuje autorytet? Co system jest dziś w stanie pomieścić, czego wcześniej nie potrafił?
To właśnie stanowi fundament pracy na poziomie tożsamości.