Ta część Ciebie, którą schowałaś, żeby być akceptowaną

Zrobiłaś tyle pracy nad sobą. Więc dlaczego wciąż czegoś brakuje?

Zrobiłaś tyle pracy nad sobą. Więc dlaczego wciąż czegoś brakuje?

Przeczytałaś książki, przeszłaś przez kursy. Być może była terapia, warsztaty, praktyki duchowe albo lata samodzielnej refleksji. Wiele zrozumiałaś. Lepiej rozpoznajesz swoje emocje, potrafisz zauważyć swoje schematy i jesteś bardziej świadoma niż kiedyś.

A jednak gdzieś pod tym wszystkim pozostaje ciche poczucie, że coś nie jest do końca na swoim miejscu. Jakbyś była spokojniejsza, ale nie do końca żywa. Jakbyś zrobiła tak wiele, a mimo to czegoś ważnego nadal brakowało.

W takiej sytuacji łatwo dojść do wniosku, że trzeba jeszcze bardziej się uzdrowić. Jeszcze coś przepracować. Jeszcze coś zrozumieć.

Ale co jeśli problem nie polega na tym, że zrobiłaś za mało?

Co jeśli po drodze schowałaś część siebie, która nigdy nie dostała pełnego pozwolenia, żeby istnieć?

Nie chodzi tu o samorozwój. Chodzi o tożsamość.

Ta część Ciebie, która była „za bardzo”

Większość kobiet nie traci kontaktu ze sobą w jednym dramatycznym momencie. Dzieje się to powoli.

Uczymy się dostosowywać. Łagodzić swoje reakcje. Być takimi, jakie łatwiej zaakceptować. Bardzo wcześnie zaczynamy zauważać, które części nas są mile widziane, a które wywołują dyskomfort.

To te bardziej intensywne części. Te, które czegoś chcą. Te emocjonalne, nieprzewidywalne, zajmujące przestrzeń bez pytania o pozwolenie.

Dla innych mogły wydawać się zbyt głośne, zbyt silne albo po prostu „za bardzo”. Więc nauczyłyśmy się je ukrywać.

Nie zniknęły. Po prostu zeszły na dalszy plan.

Z czasem zaczęłyśmy mylić tę ograniczoną wersję siebie z tym, kim naprawdę jesteśmy.

Kiedy uzdrawianie zamienia się w kolejne ograniczenie

Na ścieżce rozwoju osobistego wiele z nas nieświadomie przyswaja pewną wizję wzrostu. Że rozwój oznacza stawanie się spokojniejszą, łagodniejszą, bardziej wyrozumiałą, mniej intensywną, bardziej duchową i bardziej „czystą”.

Sama długo w to wierzyłam.

Wydawało mi się, że rozwój polega na wygładzeniu siebie. Na tym, żeby być mniej wyrazistą, mniej wymagającą dla otoczenia, mniej niewygodną.

Nie zauważyłam, że po raz kolejny tłumię te same części siebie, które tłumiłam przez większość życia.

Wyglądało to jak rozwój. Czułam, że robię postępy. Ale coś we mnie powoli gasło.

Kiedy ważna część nas pozostaje ukryta, samo zrozumienie nigdy nie daje pełnej satysfakcji. Dlatego szukamy dalej. Kolejnej metody. Kolejnego nauczyciela. Kolejnego wyjaśnienia. Kolejnej warstwy zrozumienia.

Zbieramy wiedzę, ale nie czujemy się bardziej sobą.

Bo ta część, która chce żyć, a nie tylko rozumieć, nadal czeka na pozwolenie.

Bezpieczne role

To, co często zajmuje jej miejsce, to role.

Dobra córka. Dobra matka. Ta, która wspiera innych. Ta, która wszystko rozumie. Ta, która trzyma przestrzeń.

Te role nie są złe. Często są piękne i ważne.

Problem pojawia się wtedy, gdy stają się całym naszym światem. Kiedy cała nasza tożsamość mieści się tylko w tym, co bezpieczne, akceptowane i społecznie nagradzane.

W zamian za tę akceptację oddajemy coś równie cennego.

Naszą żywotność.

Nie znika wtedy problematyczna część nas. Znika nasza wewnętrzna sprawczość. Prawo do bycia sobą bez przepraszania za swoje istnienie.

To, co musiałam odzyskać

W moim przypadku nie chodziło o odzyskanie intensywności. Ona zawsze była obecna.

To, co naprawdę schowałam, było subtelniejsze.

Było nim moje prawo do zajmowania przestrzeni jako ja. Do bycia widoczną bez łagodzenia swojego przekazu. Do istnienia bez tłumaczenia siebie na bardziej akceptowalną wersję.

Przez pewien czas myślałam, że rozwój oznacza stawanie się coraz bardziej neutralną, coraz bardziej opanowaną, coraz bardziej „właściwą”.

Nauczyłam się kontrolować swoją obecność zamiast ją zamieszkiwać.

To, co musiałam odzyskać, nie było chaosem ani buntem. Było zgodą na własną ekspresję. Zgodą na to, by być widzianą taką, jaka jestem.

Bez usprawiedliwiania. Bez umniejszania. Bez ciągłego dopasowywania się.

Nie wydarzyło się to w jednym przełomowym momencie. Przyszło poprzez wiele małych, niewygodnych decyzji. Poprzez pokazywanie się mimo starych historii o tym, że jestem zbyt intensywna, zbyt odważna albo zbyt widoczna.

I stopniowo coś zaczęło się rozluźniać.

Jakby niewidzialne sznurki, które przez lata trzymały mnie w miejscu, zaczęły puszczać jeden po drugim.

Integracja nie oznacza doskonałości

Integracja nie polega na stawaniu się głośniejszą czy bardziej buntowniczą. Nie chodzi o odrzucenie łagodności, empatii czy spokoju.

Chodzi o to, żeby wszystkie części Ciebie mogły istnieć jednocześnie.

Łagodność i siła. Wrażliwość i granice. Empatia i własne zdanie. Miękkość i ogień.

Sprzeczności nie oznaczają, że jesteś zepsuta. Oznaczają, że jesteś prawdziwa.

Pełnia nie pojawia się wtedy, gdy eliminujesz część siebie. Pojawia się wtedy, gdy przestajesz wybierać, która część zasługuje na istnienie.

Ciche zaproszenie

Jeśli po latach pracy nad sobą czujesz się spokojniejsza, ale nie bardziej żywa…

Jeśli wiele zrozumiałaś, ale nadal czujesz jakiś brak…

Jeśli z zewnątrz wszystko wygląda dobrze, a wewnątrz coś wydaje się przygaszone…

Być może nie potrzebujesz kolejnej naprawy.

Być może jakaś część Ciebie czeka, aż pozwolisz jej wrócić.

Nie po to, by ją uzdrowić. Nie po to, by ją oczyścić.

Po prostu po to, by znów miała miejsce w Twoim życiu.

Może nie chodzi o stawanie się kimś nowym.

Może chodzi o zgodę na bycie całą sobą.